Short Story #1: Το τέλος της διαδρομής.

Ο άνθρωπος δίχως όνομα μπήκε για ακόμα μια φορά στο τρένο.
Στο ίδιο τρένο με τον ίδιο προορισμό, όπως κάθε φορά.
Πήγε και κάθησε στην ίδια γνωστή θέση δίπλα στο παράθυρο. Του άρεσε να κοιτάζει έξω το τοπίο. Κι ας το έβλεπε συνεχώς.
Το ίδιο μουντό τοπίο. Τα ίδια βουνά, το ίδιο ποτάμι, ίδιοι δρόμοι. Μέχρι και τα σύννεφα ήταν συνεχώς ίδια. Πυκνά και γκρίζα, και κάλυπταν τα πάντα γύρω του.
Έβαλε τ’ ακουστικά του για να ακούσει τον ίδιο δίσκο που άκουγε πάντα.
Δεν τον ενδιέφερε τίποτα γύρω του πλέον.
Απλά καθόταν και ατένιζε απ’ το παράθυρο έξω, με συντοφιά τη μουσική του.
Δεν ήθελε να φτάσει ποτέ στον προορισμό του. Δεν τον ενδιέφερε ποτέ αυτό. Ήξερε πως θα έφτανε όμως. Το γνώριζε. Η σκέψη αυτή τον ενοχλούσε. Τον έκανε να νιώθει αμήχανα και την αποθούσε συνεχώς, στο πίσω μέρος του μυαλού του.
Στο υποσυνείδητό του.
Κι ας μην έκανε τίποτα συγκεκρημένο σε αυτή τη διαδρομή.
Ήθελε αυτή η αοριστία της να κρατήσει για πάντα.
Αν πέρναγε απ’ το χέρι του θα κρατουσε για πάντα.
Αλλά δυστυχώς, έμενε ακίνητος στην άβολη θέση του δίπλα στο παράθυρο, ακούγοντας την μουσική που είχε επιλέξει ο ίδιος, και απλά παρατηρούσε τα σκαμπανεβάσματα των κορυφογραμών, την γαλήνη του ποταμού, και το σκοτεινό γκρι του ουρανού.
Έμενε άπραγος, βλέποντας τα πράγματα γύρω του να αλλάζουν τόσο γρήγορα.
Και ένιωθε όμορφα μ’ αυτό.
Μπορεί να πήγαινε κάπου που δεν ήθελε, με ένα μέσο που υπό άλλες συνθήκες δε θα επέλεγε, σε μια θέση στενή και άβολη, βλέποντας τα ίδια πράγματα...
Όμως τουλάχιστον, η μουσική που είχε επιλέξει, ήξερε πως δε θα τον αφήσει ποτέ.
Θα είναι εκεί.
Μαζί του.
Μέχρι το τέλος της διαδρομής...

Ταινίες που με ιντρίγκαραν ως παιδί

ΕΙΣΑΓΩΓΗ:
Εκεί λοιπόν που καθόμουν και διάβαζα παλιότερες αναρτήσεις του blog, σκάλωσα σε ένα σχόλιο που είχα γράψει στο review του Hellraiser...

"Δεν έχω κάτι άλλο να πω, απ' τις αγαπημένες μου 80s horrorοταινίες. Συν πως ο Pinhead από παιδάκι με ιντρίγκαρε σα φιγούρα, έτσι όπως ήταν στο εξώφυλλο μιας παλιάς βιντεοκασέτας στο βίντεο κλάμπ που πήγαινα Σαμπαιδάκης Τσιπιρίκος στο Κουκάκι. Το οποίο έκλεισε? Δεν ξέρω."

Αυτό το σχόλιο με έκανε να αναπολήσω τις μέρες που ήμουν ένας μικρός παιδάς που έμπαινε μέσα στο προαναφερθέν video club για να νοικιάσω για πολλοστή φορά το Spider-Man, το Batman ή το πρώτο Harry Potter και χάζευα τα εξώφυλλα απ' τις κασσέτες στον διάδρομο με τα horror movies... Και αποφάσισα να φτιάξω ένα νέο post που αφορά ταινίες που όταν ήμουν παιδί ήθελα να δω αλλά φοβόμουν πολύ για να το κάνω...

Blair Witch Project

Κλασσικό παράδειγμα ταινίας που στα τέλη της δεκαετίας του 90 έκανε θραύση... Όπως είναι λογικό λοιπόν, στο video club που αναφέρθηκε νωρίτερα είχανε μια τεράστια αφίσα της ταινίας κολλημένη στο τζάμι. Όταν η ταινία βγήκε εγώ ήμουν 5,5 χρονών, και φυσικά όποτε έβλεπα την αφίσα γέμιζα με έναν αίσθημα τρόμου. Ήξερα πως αν έβλεπα την ταινία αυτή θα χεζόμουν πάνω μου. Άσε που είχα ακούσει πως είναι πραγματική ιστορία. Κάτι σαν ντοκιμαντέρ. Οπότε γύρω στο 2001, και αφού θεωρούσα πως είμαι ένας Γενναίος Αντράκης ζήτησα απ' τη μάνα μου να το νοικιάσουμε. Και το νοικιάσαμε! Και το είδε μόνη της. Και εμένα με έβαλε να δω τον Δεινόσαυρο της Disney. 

Μάνα δεγκζιγιέσε όμορφα.

Τα χρόνια πέρασαν και πήγα 12. Και πλέον ήμουν στις αρχές του επαναστατικού σταδίου της εφηβίας και έπρεπε να δω το Blair Witch Project. ΚΑΙ ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ, ΝΑ 'ΝΑΙ ΚΑΛΑ Ο ΘΕΜΟΣ, ΤΟ ΕΔΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ (ήταν στις αρχές τις εφημερίδας, τότε που δίνανε 18 ταινίες, 7 CD, 13 βιβλία και 5 τσόντες με κάθε φυλλάδα).

Και το είδα. Και δεν τρόμαξα ποτέ. Και ξενέρωσα. Και πούλησα το VCD σε έναν συμμαθητή μου για 4 ευρώ.

Urban Legend

Ταινία του 1998, την οποία είχα προλάβει σαν ξεθωριασμένη αφίσα στο μαγαζάκι κάπου στο 2000. Η δεύτερη συνάντησή μου με την ταινία ήταν γύρω στο 2006, νομίζω στον Alpha. Ξεκίναγε 11 το βράδυ αν δεν κάνω λάθος (που και να κάνω στομπέο μου) και προσπάθησα να το δω αλλά με πήρε ο ύπνος την πρώτη ώρα. Αλλά η φάση ήταν γαμάτη. Έξω είχε τρομερή καταιγίδα και το αναλογικό σήμα έκανε χιόνια, ενώ ήμουν μόνος στο σπίτι. Οπότε η ταινία με είχε ιντριγκάρει να την δω ολόκληρη.

Το μόνο πρόβλημα είναι πως δεν ήξερα πως λέγετε η ταινία! Τα χρόνια περνάνε, φτάνουμε στο 2009 όπου εγώ πλέον έχω απόλυτη πρόσβαση και γνώση χειρισμού του ίντερνετ, βρίσκω την ταινία σε καλή ποιότητα μετά από σύντομη αναζήτηση, την καίω σε ένα DVD, πάω στο σαλόνι διώχνω τον πατέρα μου και βάζω να παίζει.

Ε, τελικά η ταινία μου άρεσε. Περισσότερο ίσως απ' όσο θα έπρεπε. Τότε ήταν η εποχή που μάθαινα αστικούς θρύλους απ' έξω, οπότε θεωρούσα το σενάριο υπέροχο. Από τότε έμαθα πως υπάρχουν και sequel τα είδα και ήταν και τα δυο εμετικά.

Scream

Η πρώτη μου επαφή με το Scream δεν έχει σχέση με video club. Έχει σχέση με τα Εγκλήματα. Ναι, τη σειρά του ANT1 που ως Σαμπαιδάκης Τσιπιρίκος παρακολουθούσα τακτικά. Θυμάστε που ο Αθηνόδωρος Προύσαλης (ο γέροντας ντε) ήταν ντυμένος Ghostface και πήδαγε κόσμο? Ε, από εκεί. Θυμάμαι και τον θείο μου, που τότε ήταν 13-14 να έχει μια μάσκα του Ghostface κάτι απόκριες και να κόβει βόλτες (fun fact: Χριστούγεννα του 1998, τον είχαν αφήσει μόνο του σπίτι της γιαγιάς μου να με προσέχει, και αφού με είχε αφήσει ελεύθερο στο σπίτι και διάβαζε "Κόναν ο Βάρβαρος", εγώ, μια 4άχρονη μαλακία με πόδια, πήρα ένα μπρούτζινο γουδοχέρι και του το έσκασα στηγκουτέλα. #ΣΥΓΓΝΩΜΗΔΕΝ).

Ε, τα χρόνια πέρασαν, είδα το πρώτο Scream, είδα και το δεύτερο, είδα και το τρίτο, και το τέταρτο και έγινε ένα απ' τα αγαπημένα μου franchises. Ε, το 3ο είναι μαλακία αλλά και πάλι.

It

Άφησα για το τέλος το It. Ίσως τη μοναδική ταινία που με έχει τρομάξει βαθιά στη ζωή μου. Η ταινία αυτή μου δημιούργησε βαθύ πρόβλημα με τους κλόουν. Η πρώτη μου επαφή με την ταινία, ή καλύτερα με τον Penywise Clown, ήταν απ' το εξώφυλλο του βιβλίου που είχαμε στο σπίτι. Οκ, έτσι και αλλιώς δεν συμπαθούσα τους κλοούν από τότε που έχω μνήμες του εαυτού μου, οπότε απλά ένα εξώφυλλο δεν ήταν ικανό να δημιουργήσει μεγαλύτερη αποστροφή για τα μιάσματα του χώρου του Τσίρκο (ή Τσίρκου?).

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όμως, ή στο Alpha ή στο Star, είχαν τη φαεινή ιδέα να βάλουν την ταινία να παίζει στις 9 η ώρα το βράδυ. Και η μάνα μου, επειδή έχει και αυτή το μικρόβιο του horror στο αίμα της, παρακολουθούσε την ταινία στο σαλόνι. Και εγώ μπαίνω στο σαλόνι. Και πέφτω πάνω στη σκηνή που ο νεροχύτης ξερνάει αίμα. Και στιγματίζομαι. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Fast forward λεπόν και βρισκόμαστε ξανά στο 2009 όπου βρίσκω το It και το κατεβάζω. Και το βλέπω στο γραφείο του σπιτιού στον υπολογιστή του παππού μου. Και μπαίνει μέσα η 5άχρονη τότε ανιψιά μου. Και πέφτει πάνω στην αρχική σκηνή με τον Penywise στον υπόνομο. Και στιγματίζεται. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Αρχική πηγή: http://intheblogofmadness.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html

Σχετικά με εμάς

Ιππότες νάνοι.
Είμαστε μια παρέα|ένα blog|ένα λογοπαίγνιο.
Οι πότες νάνοι λένε ό,τι να 'ναι σχετικά με οτιδήποτε. Εκφέρουν άποψη επί παντός επιστιτού. Γνώμες για αθλητικά, video games, μουσική, ταινίες, σειρές και γενικά οτιδήποτε σφηνωθεί μέσα στα βρώμικα και άρρωστα μυαλά μας.

Η μοναδική μας προτεραιότητα είναι να ασχολούμαστε με οτιδήποτε μας αρέσει.

Συντονιστείτε.